SYMBIOSE

Astrid Mourik – de Wit

De sculpturen zijn een assemblage van alledaagse gebruiksvoorwerpen; Afgedankte huishoudelijke artikelen of zomaar een ineen geperst stuk metaal. Een gevonden voorwerp kan het uitgangspunt zijn van de sculptuur.  Vorm, materiaal en kleur zijn bepalend. Door toevoeging van contrasterende objecten en materialen wordt een beeld opgebouwd. Maar vooral de verbindingen zijn essentieel!  Metalen pennen , leidingen,   een stukijzerdraad of touw verbinden de stukken en  gaan dan als vanzelf fungeren als lijnen in de ruimte.

Het op deze manier “losjes” verbinden van de onderdelen, creëert een instabiel beeld. Het valt net niet om. De beelden krijgen hierdoor iets tijdelijks, iet lichts ;   Beelden van het moment. Ze zijn gemakkelijk uit elkaar te halen en in theorie tot een andere sculptuur om te vormen. Deze fragiliteit wordt mede versterkt door de toevoeging van iets sierlijks, een ongecontroleerde, kronkelende, omwonden lijn. Of een vorm van stof, of een ander zacht element. Hierdoor ontstaat er vaak een organisch beeld, als het ware voortgekomen uit levende materie.

Onlogische objecten en vormen, zoals een zwaar hangend onderdeel of een absurd element als een kwast, verrassen de kijker en geven een gevoel van disbalans. De haren van de kwast gaan een relatie aan met het touw, waardoor het weer tot een samenwerking komt. De lus in het ruwe, verroeste metaal, maakt weer connectie met de vloeiende lussen in het touw en wekt de suggestie van beweging in het beeld. Alsof er iets kan gebeuren, iets dat wij niet zien. Er ontstaat een lijnenspel, dat het werk “licht” maakt. Het geeft een geheel andere dimensie aan de sculptuur.

Door gebruikmaking van kleur worden de contrasten verscherpt. Een felle kleur kan letterlijk een pijnlijke disbalans creëren, of de harde uitstraling van metaal verzachten. In het uiteindelijke beeld moet een spanningsveld ontstaan waarbij de kijker niet gelijk een eenduidig beeld te zien krijgt. Het mag een beetje moeilijk zijn, rustig en overdreven, fragiel en grof, mooi en ongepolijst. De tegenstellingen moeten elkaar versterken. Het eindresultaat moet een beleving worden voor de kijker.